05
Ago
08

de entre todas as formas de facerche inmortal

 

Cthullu

 

Agora que A Coruña capital está en festas, lembro que unha vez escribínlle [a ela] un texto coma este:

de entre todas as formas de facerche inmortal

 

de entre todas as formas de facerche inmortal

escolleron esta

***

esta páxina. Que arrincarán probablemente

ventos fillastros dos teus

unha folla íntegra destinada a se desintegrar por estrelas cuxa primeira luz arde lonxe todavía

que non suliñarán xamais mans similares a estas

que con alivio será esquecida

como todo é

salvo ese insolente óvulo cósmico onde se repregaba todo antes da nada

incluso a memoria do que aínda non fora

onde nin sequera estabas ti

anaco de terra azoutada, interior de onda en forma de ostra

nin a túa torre nun xadrez extinto

nin o teu revés dun broslado marroquí de zara

nin as túas estrelas, galeras, olmos

nin o petróleo que manchaba as túas luvas de encaixe provinciano, cosido marea a marea

[aquí quen escribe debía dicir algo, preparaba unha metáfora nuclear. Pero asomou á fiestra un intre e esqueceu. Esqueceu de que falar. O guión do que agardaban que dixese]

***

Nos poemas dedicados a un lugar un espera unha confesión

Nesta cidade morrín

Unha enumeración de espazos significativos

Plazuelas, vistas, recunchos, penedos

Mesmo algunha anécdota sentimental

Todos os que amo a día de hoxe viven aquí

E por suposto historia, moita mala historia

Os liberais, os corsarios, a heroína

Pero xa non nos queda nada diso por darche.

Non es unha cidade especial por nada en concreto.

Es unha de tantas.

O vento é o teu habitante máis antigo.

A luz faiche servicial ou industrial.

No teu interior procrean violonchelistas, perruqueiras, asasinos

seguindo as mesmas leis que rexen os nosos átomos.

Non serás máis marabillosa nin máis digna por aparecer neste poema: de todas as formas de facerche inmortal, a máis imperfecta

a máis idiota.

Non es importante. Ninguén que non che habite entenderá

por que te paseamos

por que che dedicamos un libro

ou esta frase: Oh, ti. Si, ti

***

Que parvada, ves? O poema remata

e nin sequera falei de nada: nin mencionei o soño recorrente

de que che engole un tsunami

que me gusta a túa estatua da Unión y el Fénix

ou verche as torres da refinería dende a autoestrada de Arteixo

ou as pedras do dique

ou as fotos antigas co ultramarinos El Sol que abriran os avós

coa Champanera Cantábrica

ou as fotos onde o meu pai sempre é un forasteiro nas túas lousas

e na miña nai gravita unha beleza intocable

e a fiestra onde o meu irmán le Hormigón

o meu pequeno núcleo familiar adorado, atado a ti como a un embigo

o único significativo por diminuto, un punto na estatística poboacional

e ti crecendo

civicamente, europeamente

ao tempo que mingua a posibilidade de escribir palabras novas sobre ti

neste poema que esborrancho entre a vida artística e a familia.

De todos os xeitos de facerche inmortal, este, o menos mediático

este, o menos luminoso

o máis parvo.

Minguando ata os puntos suspensivos.

***

Os puntos suspensivos…

crúas incisións no texto que brindan ao lector

a posibilidade de pechar

un infinito

unha imperfección por tanto

un infinito

2007, Estíbaliz…Espinosa

Advertisements

2 Responses to “de entre todas as formas de facerche inmortal”


  1. 1 A.
    Outubro 8, 2010 ás 9:47 pm

    Ti foches a unha conferencia. Na universidade de Vigo, ás 10 da mañá. Eu estaba sentada nunha daquelas cadeiras e quedei absorta cun sorriso imbecil.
    O arte está pra facer sentir, ti fasme sentir coas palabras sensacións que coñezo, que atisbei, pero ós que non nos acostuman os días, así tan transparentemente crus.
    Parabéns pola túa obra, na literatura, no mundo, onde sexa, nunha cadeira nunha conferencia baizo a mirada dun sorriso imbecil.

  2. Outubro 9, 2010 ás 5:43 am

    Jo, mil grazas. Xa me fixeches gañar o día. Durmira 3 horas antes desa charla e, entre papeis que non aparecían e vídeo que entraba é terceira, excedinme con moito do tempo reglamentario para falar, de modo que saín avergoñada e estresada desa conferencia.

    Con saber que houbo mesmo que fose unha soa persoa a quen lle valeu a pena tanta andrómena -ou andrómeda-, xa se me queda o sorriso imbécil a min. Agradézoche de veras as túas palabras. E si, este blog está abandonado, abandonado como a noria de Prypiat. Pero xa vexo que atopaches o que manteño aínda con vida. Xa deches unha boa camiñada cibernética!

    Unha aperta.


Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s


vostede está aquí

laboratorio pseudoprivado de textos de

estíbaliz...espinosa

aka moitas

aka ningunha

kalendoscopio

Agosto 2008
L M M X V S D
« Xul   Out »
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

pola parte de atrás deste texto

Baixo a mecánica zeleste vemos criaturas mecánicas escribindo

Autómatas

Cando nos achegamos, os seus textos din: non vou dicirche nada

nada

nada

Sentímonos decepcionados? Non

A literatura enfróntanos a iso demasiadas veces

a velocidade da luz

Blog Stats

  • 2,094 inxenuos

%d bloggers like this: