11
Mar
08

os poemas da bela adormecida

No ano 2002 publiquei un libro estraño, -orama. Estraño porque foi inesperado, mesmo para min. Inserido nese corpus de textos que falaban sobre ollos, meteoroloxía ou cosmonáutica ían os Poemas da Bela Durminte. A convalecencia dunha visión do mundo que me resistía a deixar: a dos contos de fadas. E sobre todo, unha resposta ao feminismo monolítico. A bela era bestia. A muller, sen dúbida, varón.
Grazas a unha vella amiga e aos requerimentos de alguén que vive en Zagreb, un deses textos que compoñen o dobre díptico da bela adormecida tamén existe en injlés.
De seguido, a versión anglosaxona e logo a serie de 4 textos Os poemas da Bela Durminte.
Só para lunáticos. Só para fanáticos. Só para funambulistas.

 

t h e b e a u t y c a l l s h e r s e l f b e a s t

lacking a middle way

from brothel to palace

from venus´ s bath to leprosy

from lilith to saint therese

from procuress to lady of the unicorn

from beatrix to meretrix from line to dot from temple to sand

from hipatia of alexandria to dust

from telescope to comet

from rita hayworth to the regenta

from white goddess to big swine

fox, snake, weasel

hag, bitch, doe, she-wolf

lone circe

with its hollow in the tide

from all the names of mr cohen

to all the films by mr allen

from the reverend´ s daughter to lesbia of ours

from the fairy melusine to mesalina

to mescaline and sweet neus

between opposites i live and love because my reason has no reason on earth

i was born a tear not knowing what i was doing here

i was born a beast with no mirror

with no frames of this kind

a mock of mediocrity

a she-machiavelli between reason of state and the rotten apple in the barrel

from berenice to ligeia

from belladonna to odalisque

valkyrie geisha

concubine

mare breaking into a square oneiric state

from here to there from up going down

from it to she

and she-snake

she-egg

she-sperm

she-soul

she-fire

going on endlessly

intensely

o s p o e m a s

d a b e l a d u r m i n t e

a      b e l a       i n s o m n i o

Son

aquela

costela abandonada nos mainzais

de ventre redondo coma ventre de mazá

de mans imposibles

acabándose

Son acabándome. E acabada nazo

como nace o mar do río que claudica:

Son a que se amplía a que se cuspe

a que durmiu mil anos e foi espertada.

Son a que hoxe

difunde as súas mans

súa palabra cúrvase coma un fino horizonte

sucesivo amarrado a ela mesma

Son a expulsada que mirou atrás

a espigadora coa lactación a ombros

a virxe cega

a desangrándose

a febra de herba

a que trafega a auga

Son comprometida sempre dende antes de nacer

son a noiva de cristo e de anticristo

a negación da alma e do entendemento

a comensal da néboa

Son a condenada a unha luva

a levantada en chapíns a medio metro do mundo

a que camiña detrás

con pés cosidos á fala

o sal que volve á auga

nada máis nacer

e o sexo broslado

A infatigable con lámpada de aceite

a que nunca durmía

e durmiu tres mil anos

Son a rostro, a cicatriz e a espera

son unha espello tranquilizando a mentiras

son a raptada

a botín

a obsequio

son a alianza entre dous pobos rivais

son a promesa dun grande imperio

a chave que seducirá ao tirano

a perruqueira que traizoará ao forzudo son

a causa final dun asedio e dun libro

a despeitada que fuxirá amante

a indesexable ansia

a que non sabe

A que sempre fala para que escoite o ar

a que sempre escrebe para a area suxa

a asimilada a todos os animais inferiores

a nobel indotada para a academia

a que se deixa bigote para ler a aristóteles

a mil unha do harén

ti mesma

A veleno administrado sabiamente

a soldado que se ouviu en soños salvadora da patria

a ígnea e a océana

e, cómo non, a tola

a doña juana a juana inés emily christine etheria

judith lilith sarasvati eva

ono no komachi

a maría a iahvé deus

a buda

Son a compradora compulsiva de compresas

a que rompe cuncas

e ten corcova.

A inclinada sobre o vertixinoso tapiz do tempo para que non ocorra

e descose

e deslé

e desenuncia

e descala

A que o desdeixa todo.

A ventre que dende sempre empurra.

A violencia

feita cabelo.

Son a profundamente habitante

son dun reino que é apenas este mundo

E á fin debo dicilo:

Son a que son

E sigo sendo

para Estefanía

a     b e l a   d i    h o m e     d e    si

Se dixese de min un signo diría puntos suspensivos

diría tronco a agardar machado

diría avultamento

e medusa diría

e diría logo quen

e logo engadiría cómo

onde e por qué e cara onde

se move esta metade pola terra

coma se rabo de lagartixa seccionada

se cabeza parpadexando perante súa guillotina

se tronco de galiña procurando o seu bico por entre a morte

as cuestións infatigables que non caben en man en pregunta

se dixese de min froito mazá diría

así de alta e paraíso noméome

así de madrasta e hespéride

así de filla de guillermo tell

Todas as ecuacións permiten o meu nome

mais ata hoxe foi difícil concilialas

Durmo co meu sangue volto cara atrás

cara os sacrificios onde se concita o soño

O meu corpo que inspirou tanta vasilla

miña forma contenedor do mundo

o mundo feito de min e cun corno

cun sol

coa lingua brutalmente fóra

Hai varón en min ata a curva da última unlla

baixo a cal latexa o dedo que tentou tanto sonámbulo fuso

tanta droga para calmar as ansias

a vontade ingovernable

fame de saír canda o filósofo o navegante

o mago o contador de estrelas

o tafur o contrabandista

a sede desexo de abandonar un leito longo coma o seme dun príncipe

O home é metade deus

A metade da metade é pouca cousa

Tanto hai de min nela

a bela

ollerosa medieval cumprindo un prazo

ata levantándose coa súa bombilla súa hormona

ata súa xaqueca seu sari son min

seus peitos colgando seu pulso dobrado

empuñadura trizando urnas

seus aros ao colo seus pratos labiais

para multiplicar pretendentes

e non esquezamos a súa radiactividade

nin as súas escarificacións

súas escarificacións que son

coma puntos suspensivos na aberta boca do home

para Bea

a     b e l a     d i    b e s t a    d e     s i

carecendo de término medio

do lupanar ao palacio

do baño de venus á lepra

de lilith a santa teresa

de celestina a dama do unicornio

de beatriz a meretriz de liña a punto de templo a area

de hipatia de alexandría ao pó

de telescopio a cometa

de rita hayworth á rexenta

de deusa branca a grande porca

lagarta bicha donicela

loba harpía raposa coella

solitaria circe

co seu oco na marea

de todos os nomes do señor cohen

a todos os filmes do señor allen

da nena do reverendo a lesbia nosa

da fada melusina a mesalina

á mescalina e á doce neus

en estremas vivo e amo porque a miña razón non ha razón no mundo

nacín lágrima sen saber qué facía aquí

nacín besta sen espello

sen marcos desta especie

burla á mediocridade

raíña consorte ou sen ela

maquiavela entre a razón de estado e a mazá podre no cesto

de berenice a ligeia

da beladona á odalisca

valquiria gueixa

concubina

egua que irrompe nun cadrado onirismo

de aquí alá de arriba abaixo

de o a a

e serpenta

ova esperma alma luma

carecendo de fin

intensamente

para Sandra

a    b e l a     s o ñ o

E baixo o docísimo dosel dese marco sen estrelas

cántos soños non tería a bela

a eterna

a muda

doncela

a cega

lacrimosa

madura

a pálida

a ablada

a escura

a de por sempre sen par vella durminte

para María

 

 

Advertisements

3 Responses to “os poemas da bela adormecida”


  1. 1 cristinha
    Marzo 19, 2008 ás 2:03 am

    lembro que un día tropecei con el nunha desas ferias do libro, creo que foi en pontevedra, estiven a pouco de mercalo, porque nesas ferias os libros (algúns) non están mal de precio, pero creo que non me chagaron os cartos.
    lembro que me chamara a atención o título, e creo que quixen mercalo para substituir ao que perdera naquel autobús…(houbo un tempo en que mercaba libros e libros de poesía).

    cecais o cosmos nunca quixo que tivese os teus libros nos meus estantes ¿?

    tempo despois, investigando sabe dios que na rede topei con esa parte do texto,
    [ http://www.romaniaminor.net/ianua/Ianua06/12.pdf ]

    bicas

  2. Abril 10, 2008 ás 1:22 pm

    Cristinha: estou completamente segura de que o cosmos non quixo que tiveses libros meus nas túas estanterías.

    Vai ser moito mellor que nos leamos clandestinamente. Non vaia ser. Menos mal que a rede ás veces serve para algo.

    Grazas polos teus comentarios. E máis e máis bicas.


Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s


vostede está aquí

laboratorio pseudoprivado de textos de

estíbaliz...espinosa

aka moitas

aka ningunha

kalendoscopio

Marzo 2008
L M M X V S D
« Feb   Abr »
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31  

pola parte de atrás deste texto

Baixo a mecánica zeleste vemos criaturas mecánicas escribindo

Autómatas

Cando nos achegamos, os seus textos din: non vou dicirche nada

nada

nada

Sentímonos decepcionados? Non

A literatura enfróntanos a iso demasiadas veces

a velocidade da luz

Blog Stats

  • 2,095 inxenuos

%d bloggers like this: