pinte un bisonte na caverna, por favor IV

Aconteceu o 20 de decembro. A sala-caverna encheu.

As convidadas foron dúas. As dúas fotógrafas. As dúas manipuladoras das fotos. As dúas moi novas. As dúas cun talento e un estilo claros, irrebatíbeis. As dúas chegaron aos meus ollos antes que aos meus oídos a través de internet. Chegar a elas pola casualidade, tirando do fío de Ariadna.

A primeira en expoñer foi Pequena Suricata, pousada no mundo real como Elba. Elba Fernández. Xa falei aquí do seu onirismo. Do seu punto de vista manchado. Empañado. Hibridado con certa melancolía fantástica.

Silence?

A súa posta en escena foi silenciosa e por silenciosa, intensa: unha presentación en vídeo [aquí podedes ver e escoitar un fragmento] con música seleccionada, mais unha escolma de fotografías con textos. Tivo a delicadeza dos magos que amosan os seus trucos e no vídeo inseríu un making-off case paso a paso dunha das metamorfoses das súas creacións, dende a foto orixinal ata o resultado final.

Elba non practica a diafanidade. Prefire recluírse no palimpsesto fotográfico, na imaxe riscada na que por baixo aparece outra imaxe e debaixo outra e debaixo outra. Será por iso que o exercicio de perderse nas súas fotos promete achádegas diminutas en recunchos aparentemente homoxéneos co todo. Resolve con fantasía xogos de palabras transmutados en imaxe. Superpón. Ordena. Autorretrata. Todo cun compás submariño, cun aquel de alga ou estatua.

A outra convidada, Rebeca Saray Gude, emprega o pseudónimo Dosismortal. Abraiantemente prolífica, Dosis desenvolve unha iconografía de temas, texturas e escenarios propios do goth. Os seus retratos son tan plásticos que confunden ao espectador. Tan crus porque perturban. O curioso de Dosis é que, lonxe de ficar nese ámbito de pose sinistra, gore, explora outras temáticas tamén marxinais cunha sinxeleza aparente: series de vellos, do cárcere de Carabanchel ou retratos eróticos en contextos derruidos, sucios. Ten un selo bastante claro malia que, como asegurou mentres pintaba o seu persoal bisonte na caverna, leve pouco máis dun ano nisto da fotografía. Pero os seus retoques son sempre contrastados, limpos, como se lle pasara un escalpelo ao ruído da imaxe.

Black Butterfly

Ás veces lémbrame a algo circense, estrondoso e non sen certa maxestade, o cal pode chocar. Tamén é sorprendente a cantidade de modelos espectaculares que consegue. Ou seica a espectacularidade resida, precisamente, no tratamento da fotografía.

Na presentación optou tamén polo vídeo, deunos un paseo pola súa galería multitudinaria de flickr e falounos un chisco dos seus estudos en Madrid. Da súa morriña.

Disfrutade delas por aquí e por alá e seica por acolá.

calcetade, calcetade, malditas

Pídenme textos. Ás veces, o pretexto para un texto xustifica a súa angustia. Non a compensa, pero a xustifica. Escribir non é angustioso. Éo esixírseo a un mesmo para poder poñerse baixo o rótulo de escritor. Iso é imperdonábel, pedante, todo angustiosamente. Pero a min gústame compracer aos demais. Esas peticións caprichosas e pode que absurdas: fai un texto para isto; e agora para isto outro. Son unha ruleta. No noso cerebro as ruletas poden enferruxar e, cando cremos estar obrando de xeito casual, en realidade seguimos un patrón de pensamento coherente. Custa moitísimo -a cordura toda- ser incoherente. Deixarse levar polo azar. Esa palabra un pouco boba que xustifica tanto sen compensalo.

Pídenme textos, en definitiva, fano. Estou contenta. Son moi educada, moito. Gústame compracer esas constricións caprichosas [e pode que absurdas]. Dedícome con devoción aos textos por encarga e descoido os propios. Son desafíos. En realidade, síntome retada. Constantemente. A que non te atreves? A que non podes? Vivo nesa tensión medieval.

Entón toca matinar sobre as solucións. Sobre historias en prosa, sobre poemas locais, sobre unidades didácticas, sobre poemas visuais. O tempo escóase por entre as pernas. Son as miñas olleiras, esas que me familiarizan coa morte, esas olleiras, as marcas dos textos por facer. Fáltame descanso. Ando malhumorada. Facendo cousas a medias.

Pero contenta, pois fun retada.

É un modus similar a estar vivo.

Xanto coas de teatro. En Cangas, nunha terraza estival de febreiro. Falan dos campos mórficos. Logo imos ao ensaio, chegamos tarde. Bebemos viño co xantar. Temos idades diversas. Todas sobre o escenario, como as 7 fillas dun conto. Mulleres que fan de mulleres con historia. Pero eu prefiro os seus escenarios, as súas tramas, o atrezzo que compran no súper, o que agochan na ultima gaveta, a luz que lles dá directamente no rostro: o por que do fillo de L, o pasado londinense de E, o bruxismo de M, as teimas de S, o por que do fillo da outra L, as inquedanzas de X, a obra de teatro premiada de I…

Hai moito máis que calcetar por aí detrás.